Partneralimentatie

Gehuwde partners hebben een wettelijke zorgplicht voor elkaar, die in principe ook na een echtscheiding voortduurt. Zo kan het zijn dat een partner na de echtscheiding niet in zijn of haar levensonderhoud kan voorzien.
Dit kan bijvoorbeeld komen doordat deze partner niet kan werken of geen werk heeft omdat partijen dat tijdens het huwelijk zo hebben afgesproken.

Behoefte en draagkracht bepalen uiteindelijk de hoogte van de partneralimentatie. Zo is de draagkracht in principe afhankelijk van de verdiensten, uit arbeid, uit vermogen (redelijkerwijs) en de lasten die deze partner (rederlijkerwijs) heeft. Partneralimentatie is derhalve nooit hoger dan de behoefte en wordt beperkt door de draagkracht van de andere partner.

Partners mogen onderling bepalen om van de wettelijke regeling af te wijken. Mediation is uitermate geschikt om op basis van ieders argumenten cq belang tot een eigen invulling te komen. Zo kan bijvoorbeeld tot een afkoopsom worden besloten. Het wordt door partners vaak als positief ervaren dat zij niet meer financieel van elkaar afhankelijk zijn na de echtscheiding